رویارویی غول های سوموکار

ورزشی که فرهنگ ژاپن را زنده نگاه داشته است

تصویر مرجان داودی

مرجان داودی

ژاپنی ها پایبند فرهنگی غنی هستند که با آنکه وامدار چین است اما آنقدر با ظرافت روی جزئیاتش کار کرده اند که مردم از اقصی نقاط جهان شیفته آداب و رسوم منحصر بفردشان می شوند.امروزه کمتر کسی است که جذب کیمونو و شمشیر های سامورایی و جشن هایی همچون شکوفه های گیلاس نشود!

سومو کاران، جنگجویان سنتی ژاپنی در میدان نبرد هستند که ورزشی با قدمت ۲ هزار سال را زنده نگاه داشته اند.

ژاپنی ها حتی در ورزش هم پایبند به سنت های دیرین خود هستند و کشتی سومو را از ۲ هزار سال پیش تا امروز نه تنها زنده نگه داشتند بلکه آن را به جهانیان هم به نوعی معرفی کرده اند که امروز این کشتی در جهان طرفداران بسیاری پیدا کرده است تا جایی که مسابقاتش در خارج از مرزهای ژاپن و در اروپا برگزار می شود.

غول‌های ژاپنی پس از ۳۰ سال درلندن 

پس از گذشت بیش از ۳ دهه، لندن برای دومین بار میزبان یکی از خاص‌ترین رویدادهای ورزشی جهان است و سالن تاریخی “رویال آلبرت هال” صحنه نمایش قدرت نمایی غول های سوموکار است؛ رویدادی که برای دومین بار در تاریخ، خارج از کشور ژاپن برگزار می‌شود.

برگزار کنندگان این رقابت ورزشی می گویند برای این مسابقات مجبور شدیم صندلی‌های جدیدی بخریم که تا ۲۰۰ کیلوگرم وزن را تحمل می‌کنند چرا که صندلی‌های معمولی تنها تا ۱۰۰ کیلوگرم مقاومت دارند.

جالب است تا بدانید که غول های سومو کار روزانه تا ۷۰ کیلو برنج میخورند و مصرف نودل (رشته) هم از کنترل خارج و فروشنده عمده نودل‌ها هم موجودی‌اش تمام شده است!

برای برگزاری این رقابت، در مرکز سالن موسیقی کلاسیک لندن سکوی خاکی سنتی سومو با نام “دوهیو” به قطر ۵ متر ساخته شده و سقفی چوبی با وزن ۶ تُن بالای آن نصب شده است.

در این سالن قبلا مسابقات تنیس، بوکس و حتی رقابت مردان نیرومند هم برپا شده اما برگزار کنندگان این مسابقات می گویند سومو دنیایی کاملا متفاوتی دارد و فضای سالن را دگرگون کرده است.

لندن پیش از این برای آخرین بار در سال ۱۹۹۱ میزبان این مسابقات بوده و “هاکاکو ری‌جیچو” رئیس انجمن سوموی ژاپن گفته است : “سومو به این دلیل در لندن برگزار می‌شود که مردم این شهر با جذابیت فرهنگی سنتی و باستانی ژاپنی بیشتر آشنا شوند.”

سومو در سال‌های اخیر محبوبیت بسیاری در عرصه بین‌المللی پیدا کرده و قرار است تا در سال ۲۰۲۶ این مسابقات در پاریس برگزار شود.

معروف ترين سومو کار ژاپنی

” اونوساتو دايكی” نامدار ترین سومو کار ژاپنی است که وزنش حدود ١٩١ كيلو گرم ( حدود ٤٢١پوند) است؛ هر چند وزن های بیش از ۲۰۰ تا ۲۵۰ کیلو هم سوموکارند و غول هایی هستند که علیرغم وزن زیاد، به دلیل تمرینات سختی که دست کمی از شکنجه ندارد و با رنج بسیاری همراه است، به لحاظ بدنی و اندام های درونی سالم هستند.

آیین های سومو

آیین‌های قبل از آغاز مسابقه‌ سومو یکی از جذاب ترین و نمادین‌ترین بخش‌های این ورزش هست چرا که سومو را تنها به عنوان یک رشته ورزشی نمی شناسند؛ بلکه ریشه این ورزش در مذهب شینتویی (دین باستانی ژاپن) است.

نخست اینکه ورود به زمین این مسابقه که “دوهیو” نام دارد همانند ورزش های رزمی با احترام و تعظیم ورزشکاران همراه است و زمین هم از دایره ای از خاک کوبیده ساخته شده است.

در این رقابت ورزشکاران تنها با کمربند سنتی ژاپنی به میدان می آیند؛ اما داور، لباس سنتی ژاپنی شبیه به سامورایی ها برتن دارد با شمشیر سامورایی که به کمر بسته است.

جثه داور نسبت به غول های سوموکار کوچک است تا قامت سوموکاران بیشتر خودنمایی کند حال چرا با لباس سنتی هستند باز هم برای اینکه فرهنگ ژاپنی را یاد آوری کند و در مقابل برهنگی کشتی گیران، لباس های سنتی ژاپنی بیشتر دیده شود و جلوه گری کند.

و اما شمشیر؛ چرا شمشیر؟

قضاوت داور باید آنقدر بی نقص باشد که با کوچکترین خطا در داوری، هاراگیری( خودکشی به سبک ژاپنی ها) کند!

هر چند این ظاهری نمادین است و تابه حال داوری هاراگیری نکرده است.

سومو کاران با حرکات آهسته و منظم وارد دایره می‌شوند که خودِ دایره و عنصر خاک هم فلسفه دارد و به مفهوم این است که آنها آماده‌ نبرد و پاک‌سازی روحی هستند.

هر کشتی‌گیر باید کمی نمک هم به هوا بپاشد چرا که در باور “شینتویی” نمک خاصیت پاک‌کنندگی و دفع ارواح ناپاک را دارد و این کار برای تطهیر زمین و نمایان کردن نیت پاک ورزشکاران انجام می‌شود. سپس کشتی‌گیرها پاهایشان را بلند می‌کنند و محکم به زمین می‌کوبند؛ این حرکت، نماد راندن ارواح شیطانی از روی زمین است و از سوی دیگر به نوعی گرم کردن بدن هم محسوب می شود.

بعد از این مرحله، دو ورزشکار چشم در چشم می شوند و دست هایشان را بالا می‌برند تا کف دست هایشان را به یکدیگر نشان دهند؛ این حرکت به این مفهوم است که “من اسلحه‌ای ندارم و با صداقت می‌جنگم.” سپس دوباره چند ثانیه ای چشم در چشم می‌شوند و به نوعی نبرد ذهنی قبل از مسابقه آغاز می شود.

حال نوبت به داور می رسد تا علامت دهد تا ورزشکاران به سمت هم یورش ببرند.

 

 

 

 

 

به اشتراک بگذارید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پست های مرتبط