اگر مروری بر  وقایع تاریخ مشروطه خواهی در ایران داشته باشیم، در می یابیم که آنچه جنبش مشروطه را در تاریکخانه فارغ از هر گونه

مسئله اصلی در حوزه فرهنگ سیاسی فهم و درک ریشه ها و شاخص های آن در جامعه ای مانند ایران است که در حساس ترین رویدادهای سیاسی به ویژه در بیش از صد سال گذشته پس از جنبش یا انقلاب مشروطه، نتواسته است به یک فرهنگ سیاسی عاری از بداخلاقی ها و تخریب ها و ناهنجاری های مختلف دست یابد.

وقتی از سخن از فرهنگ سازی به میان می آید،مجموعه ای از پرسش های متعدد در و اندیشه ما مطرح می شود؟فرهنگ را چه کسی می خواهد بسازد؟ آیا فرهنگ پدیده ای شخصی است؟ مگر فرهنگ از پیش ساخته نشده است؟ آیا فرهنگ را گروه خاصی می سازد؟و…

مطلق گرایی را در کنار فردگرایی می توانیم یکی از خلقیاتی بدانیم که در فرهنگ عمومی و به تبع آن فرهنگ سیاسی (حداقل در یک قرن گذشته )در جامعه ایران نهادینه شده است.

هر از چند گاهی که کتاب جامعه شناسی سیاسی استاد ارزنده دکتر «سید علیرضا ازغندی»، یعنی « درآمدی بر جامعه شناسی سیاسی ایران» را بازخوانی می کنم و مقاله ارزشمند این استاد فرزانه را در باب خلقیات سیاسی ایرانیان می بینم.

بی گمان حکیم ابوالقاسم فردوسی، یکی از شاعرانی است که درباره شب، تابلویی ویژه و منحصر به فرد آفریده است.

تحول و توسعه فرهنگی بدون توجه به نقش رسانه ها در انتقال پیام به مخاطبان و تاثصیر بر افکار عمومی نمی تواند معنا پیدا کند. در دو دهه اخیر رشد شتاب زای رسانه های دیجیتال و رشد تکنولوژی های ارتباطی و اطلاعاتی سبب شده است.

آمبولانس آمده بود و ازدحام جمعیت نمی گذاشت صحنه به خوبی دیده شود. کسانی که دور از صحنه بودند با سرک کشیدن سعی در فهم اصل ماجرا داشتند. ولی وقتی نا امید می شدند از اولین عابری که تازه به جمعیت پیوسته بود می پرسیدند:آقا زنده است؟ عابر در حالی که هنوز نتوانسته بود از بین جمعیت آورژانس را ببیند.

برخی از کتاب ها هرچه بیشتر می گذرد، ماندگارتر می شوند. گویا چون همدمی دیرینه با اندیشه و ذهن ما همراه هستند و می مانند. در دورانی که رسانه های اجتماعی و فضای مجازی ما در معرض برخورد با اطلاعات و دانستی ها قرار می دهند.