مختصری درباره « آلفرد یعقوب زاده»، عکاس بنام ایرانی

عکس به عنوان یکی از برترین مبانی مستند سازی در تثبیت هویت و تاریخ یک کشورو از سوی دیگر حفظ فرهنگ و ارزش های فرهنگی یک جامعه همواره با نوشتار همراه بوده است.عکس با بهره گیری از المان های بصری و نمادها،می تواند قدرت فهم و تبیین هر محتوایی را افزایش دهد. جایگاه عکس در ثبت رویدادها و تحولات فرهنگی،اجتماعی و سیاسی، به عنوانی سندی ماندگار، در فرهنگ مردم هر کشوری اجتناب ناپذیر است. جنگ یکی از رویدادهایی است که همیشه در کانون تمرکز و توجه عکاسان بوده است.عکاسی جنگ در تثبیت ارزش ها و فرهنگ یک جامعه و همچنین حفظ باورهای ملی و میهن دوستانه، غیر قابل انکار است.در عرصه عکاسی جنگ، یکی از عکاسان بنام ایرانی، «آلفرد یعقوب زاده» است.

«آلفرد یعقوب زاده»، در سال 1337از پدری ارمنی و مادری آشوری در تهران متولد شد. بسیاری از بهترین قاب های جنگ ایران و عراق و اتفاقات فلسطین با دریچه دوربین او به ثبت رسیده است. تصاویر او از لحظه های تلخ جنگ به گونه ای است که مخاطب برای مدت زمان زیادی محو روایت واقعیت، از دوربین او می شود.عکس های رنگی و سیاه و سفید که هر کدام به نوبه خود روایتی زیبا از تیرگی های جنگ است و تضادها را هنرمندانه به تصویر می کشد.

عکسی که در بالا مشاهده می کنید، توسط آلفرد یعقوب زاده در سال ۱۹۸۸ به ثبت رسیده است.

قابی محکم و استوار که نشان از روزهای سخت جنگ است. تصویری دردناک که احساس مخاطب را ناخودآگاه برای لحظاتی درگیر خود می کند. قاب به نوعی بسته شده که سوژه درست در مرکز تصویر باشد تا تمام ذهن ما را درگیر کند.تصویری پر قدرت و با نفوذ که مهارت عکاس را به رخ می کشد.

عکسی تاثیر برانگیز از مواجهه سرباز اسرائیلی و پدر فلسطینی؛ پدری که می توانست جای پدر سرباز باشد، اما پسرش در غزه اسیر شده است.او ملتمسانه ساعتش را در ازای آزادی پسرش به سرباز اسرائیلی پیشنهاد می دهد.

قاب دیگری که می بینید، تصویر شهید حسن جنگجو در سال 1359است که به صورت سیاه و سفید و تونالیته ای از خاکستری است؛ گویی بهشت و برزخ و دوزخ را با هم می بینیم.

سوژه هم نوجوانی است که سرش را شجاعانه بالا آورده است. ترکیب اسلحه و پاهایی که در تصویر می بینیم، مثلثی را به وجود آورده است. مثلثی که نمادی از وحدت بین رزمندگان است و شاید هم نوک پیکانی که رزمنده را به مسیری مشخص هدایت می کند. روشنی های روی صورت رزمنده در کنار تیرگی هایی که نشانی جز مصیبت جنگ نیست تقابلی از نور و ظلمت است و شاید به تعبیری یادآور نماد «یین» و «یانگ»؛ روشنی های روی صورت گویی نوراست؛ نوری که  پیام آور شهادت اوست.

پیکر این رزمنده بعد از ۳۴ سال مفقودی سرانجام در سال ۱۳۹۶ به زادگاهش در تبریز بازگشت و در آنجا آرام گرفت.

در ادامه برخی از عکس های دیگر این عکاس چیره دست را مشاهده می کنید:

اکرم فراهانی

روزنامه نگار و عکاس