«مجید احمدی»، هنرمندی است که اسکیس های اولیه از هر آنچه که در ذهنش نقش می بندد را روی کاغذ می آورد و طرح های متنوعی که از تراوشات ذهنش نشات می گیرد را روی کاغذ بی خط، خط خطی می کند.سپس با یکی از طرح ها ارتباط روحی بیشتری برقرار می کند، آن قدر که در فضایی چند بعدی با دستانش به آن جان می دهد و مجسمه ای را که با روح و جسمش عجین شده را خلق می کند. احمدی خالق مجسمه های غول پیکر «محافظان طبیعت»، «کودک» و «درخت» است که در مناطق مختلف شهر تهران نصب شده است.گفت و گوی ما را با او می خوانید.
اطلاعی از سرنوشت مجسمه های غول پیکر محافظان طبیعت دارید؟ اینکه اکنون در کدام نقطه از پایتخت قرار دارند؟
همانطور که می دانید مجسمه محافظان طبیعت ابتدا در محدوده پارک ملت تهران بود. اما اکنون به پل ستارخان و مکانی منتقل شده است که به نظر من مناسب نیست.
در اصل این اثر برای پل ابریشم که پارک آب و آتش را به اراضی عباس آباد وصل می کند؛ طراحی شده بود با این نگاه که دکل های روی پل را می کشند تا برافراشته کنند اما نصب مجسمه ها با بی مهری مسئولان اراضی عباس آباد مواجه شد. هر چند سازمان زیبا سازی شهرداری تهران تلاش کرد تا مجسمه ها روی پل ابریشم باشند اما متاسفانه این اتفاق رخ نداد و در نهایت مقرر شد تا مجسمه ها با دادن فضایی در خیابان ولیعصرو حس و حال محیط زیستی نصب شوند.
مجسمه «محافظان طبیعت»
درباره ویژگی های مجسمه کودک درون بگویید؟
متریال به کار رفته در این مجسمه فایبر گلاس است و البته در بخش هایی هم از فلز استفاده شده. ساخت این مجسمه ۳ ماه طول کشید و در محدوده دریاچه چیتگر نصب شده است. این مجسمه روایت مردی است که با نگاه به آینه کودکی اش را نظاره می کند.
ایده ساخت مجسمه کودک درون از کجا آمد ؟
ایده کار از جمله “کودک درونت خیلی فعاله!” آمد. یک روز این جمله را درباره خودم از شخصی شنیدم و ناخودآگاه عکس های دوران کودکی ام جلوی چشمانم آمد و همین موضوع باعث جرقه ای در ذهنم شد که چطور میتوانم به کودک درونم جسم دهم.
از تصویر فردی در آینه، سناریویی به ذهنم رسید که مطابق با آن فرد به جای دیدن تصویر خودش در آینه انعکاس تصویر کودکی اش را ببیند.
مجسمه « کودک درون»
ارتباط مردم با مجسمه ها چگونه است؟ آیا از حال و هوای مجسمه ها خبر دارید و سراغشان می روید؟
اوایل که مجسمه ها نصب شده بود چند باری به آن ها سر زدم. مردم ارتباط خوبی با اثر برقرار کرده بودند و در کنار آنها عکس می گرفتند حتی می دیدم سعی می کنند همان فیگور مجسمه ها را برای عکاسی تکرار کنند. اما مدتی است دیگر خیلی سراغ آثارم نمی روم، چون درد آور است وقتی از نزدیک میبینی چه بلایی سر کارهایت آورده اند. از یادگاری نوشتن روی مجسمه تا اعلامیه چسباندن و… در این حالت دیگر انگیزه ای برای دیدن مجدد اثر برای خالق آن نمی ماند.
به عنوان یک هنرمند چه حسی دارید اگر مجسمه تان تخریب یا دزدیده شود ؟
وقتی اثری هنری را خلق می کنید نسبت به آن اثر احساس دارید مثل حسی که به فرزندت داری و فرقی هم نمی کند که آن اثر نقاشی ، شعر، داستان ، مقاله یا مجسمه باشد. حالا اگر این اثر که آفریده شماست، دزدیده شود خیلی دردآور است؛ آن هم زمانی که با این همه دوربین در شهر این آثار دزدیده یا تخریب می شوند.
مجسمه «درخت»
کمی درباره اثر« درخت» خیابان ولیعصر تهران صحبت کنید.
من به شکل کلی دغدغه زیادی برای حفظ محیط زیست دارم و به همین دلیل هم گهگاهی در گروه های پاکسازی محیط زیست شرکت می کنم. وضعیت درخت های خیابان ولیعصرکه در واقع چیزی از آن باقی نمانده است، برای هر دوستدار طبیعتی دردآور است. متاسفانه کار چندانی برای حفظ این درخت ها از دست من و امثال من بر نمی آید. اما اگر هم کاری نکنیم به شکلی پاک می شوند که انگار نه انگار روزی در این خیابان درختی بوده است. ساخت یه اثر با تنه خشکیده این درخت ها جدا از بعد بصری و زیبایی شناسی باعث می شود تا همیشه درد قطع شدن و نبود این درخت ها تازه بماند.
مراحل ساخت مجسمه درخت بسیار سریع انجام شد. متاسفانه در این موارد انتخاب اثر، بستن قرار داد و ابلاغیه ساخت به گونه ای است که وقتی این مراحل اداری البته با پیگیری های هنرمند بالاخره انجام می شود، مسئولان ذیربط توقع دارند تا ظرف چند روز کار تحویل داده شود. این فرآیند برای این اثر هم اتفاق افتاد و من در مدت زمان ۴ تا ۵ روز کار را انجام دادم.
آخرین نظرات: