تعامل طبيعت با هنر در ” لند آرت”

هنر لند آرت (land art) که به عنوان”هنر زمینی خاکی” نام گرفته است؛ از ۱۹۶۰ میلادی آغاز شده و برای خلق آن از متریال های طبیعی مانند سنگ، برگ، درخت،خاک وحتی یخ هم بهره می برند.

نکته قابل توجه و تعمق در مقایسه این هنر با دیگر هنرها این است که آثاری که با این روش خلق می شوند قابلیت جا به جایی ندارند و عمرشان کوتاه است و فناپذیرند.

این هنر به نوعی زاییده طبیعت است؛ طبیعتی که خود باعث آفرینش و فنای زود هنگام آثاری است که به این روش خلق می شوند.

هنرمندی که به طبیعت روح دیگری می بخشد

یکی از هنرمندانی که در این زمینه آثاری بی نظیر و متفاوت خلق کرده “جان فورمن” است.

او در محل سکونتش که سواحل “پمبروکشایر وِلز” است با استفاده از سنگ، برگ، درخت و شیشه شکسته آثاری به غایت زیبا خلق می کند.

این هنرمند در اجرای طرح هایش بیشتر از حرکتی چرخشی و دایره وار بهره می برد؛ به گونه ای که در آثارش نوعی حرکت به چشم می خورد که نشان از زندگی است؛ زندگی ای که جریان دارد.

خودش می گوید که خلق این آثار به نوعی تراپی است و جنبه درمانی دارد و با این شیوه استرس های روزمره اش را پشت سر می گذارد.

سنگ هایی که انعطاف پذیرند

“جان” ساعت ها در ساحل به خلق اثر هنری اش می پردازد اثری که با آمدن یک موج نسبتا بزرگ از بین می رود و او شاهد تخریب اثری است که با طبیعت زایش می کند و به دست همان طبیعت هم مدفون می شود.

او هنرش را با چشمانش به سمت اعماق دریا بدرقه می کند…

ابداعاتي كه در لحظه شکل می گیرد

این هنرمند طرح های بسیاری را اجرا کرده است اما تاکنون نتوانسته تا طرح و ایده ای که در ذهنش شکل می گیرد را به شکلی کامل در طبیعت ایجاد کند.

ذهن خلاق او باعث شده تا مدام پویا باشد و در هنگام اجرا تغییراتی را در آثارش ایجاد کند؛ ابداعاتی که در لحظه شکل می گیرند؛ به نوعی که پس از اتمام طرح، خودش هم از ماحصل هنرش حیرت می کند.

از نگاه او طبیعت شکل دیگری دارد؛ مثلا او سنگ ها را جسمی سخت نمی بیند بلکه احساسش می کند؛ احساسی که به او می گوید این سنگها می توانند منعطف باشند‌ و شکل و شمایل های متفاوتی را ایجاد کنند.

نقاشي روي تكه يخ هاي شناور

“دیوید پوپا” هنرمند دیگریست که در طبیعت آثار شگفت انگیزی را خلق می کند؛ تصاویر ایستادن او روی تکه یخ های شناور دیدنی است؛ زمانی که با ابزار ساده ای چون زغال و آب نمک تصاویر حیرت انگیزی را روی تکه های یخ ایجاد می کند. زمان، برای او بسیار محدود است و می بایست در مدت زمان کوتاهی هرآنچه که در ذهن دارد را روی یخهایی ترسیم کند که هر لحظه ممکن است قطعه قطعه شوند.

او کنترلی بر شکسته شدن یخ ها ندارد اما این موضوع باعث دلسردی اش نمی شود و از دریچه ای دیگر به آن می نگرد؛ از دریچه احساس که همه دار و ندار یک هنرمند است؛ همان احساسی که به او فرمان می دهد تا تسلیم نشود و هنرش را این گونه پیش ببرد.

هنری که متفاوت و خاص است چرا که او خودش را رها کرده و به جریانِ طبیعت سپرده است؛ به شکسته شدن یخ ها و شناور شدنش در دریا که نتیجه ای جز زیبایی چند برابر آثارش ندارد و به هنرش در طبیعت یخ زده و وحشی روح و جانی دوباره می بخشد.

خودش می گوید:” سبک من کار کردن در نزدیکی آب، روی تکه های یخ شکسته و به طور کلی مکان هایی است که طبیعت بتواند به روش های غیر منتظره ای با اثر هنری تعامل داشته باشد.”

آثار او با هلی شات تصویر برداری و تبدیل به فیلم و عکس و چاپ شده است؛ در حقیقت هر چند هنر او در مدت زمان کوتاهی به واسطه جریان طبیعی آب از بین می رود اما تصاویر ثبت شده توانسته تا این آثار را ماندگار کند.

” دیوید” فنلاندی است و آثار منحصر به فرد او علاوه بر یخ‌های شناور در مناظر بیابانی هم به چشم می خورند.

پوپا می‌گوید: “در ابتدای خلق اثر در طبیعت از خودم پرسیدم که نقاشان غارنشین از چه چیزی استفاده می‌کردند؟ آن‌ها برای پیدا کردن رنگدانه‌های طبیعی و همچنین استفاده از گچ و زغال برای خلق آثارشان به زحمت زیادی می‌افتادند. مواد من هم همینطور هستند؛ من با استفاده از رنگدانه‌های طبیعی، از اکسید آهن یا اُخرا و همچنین زغال و گچ استفاده می‌کنم.”

پر واضح است که “پوپا” زندگی انسان های اولیه و بدوی را الگوی خودش قرار داده و آثاری را خلق کرده که نسبت به نیاکانش به مراتب کامل تر و زیباتر و با احساس تر است.

هنر او احساس دارد و تاثیر گذار است و یک پیام زیست محیطی ویژه دارد اینکه همانطور که به طبیعت علاقمندیم باید نسبت به شکنندگی اش هم احترام بگذاریم…