این روزها درباره قطع اینترنت بین الملل بسیار نوشته اند و گفته اند و از سوی دیگر مسئولان از تهدیدهای امنیتی از طریق اینترنت بین الملل برای کشور گفته اند. در این میانه دو مسئله بنیادین مطرح است.
نخست آنکه آیا قطع اینترنت بین الملل به معنای واقعی می تواند تهدیدهای بالقوه و بالفعل را مانند ترورها و… از بین ببرد و نکته دوم اینکه آیا نباید راهکاری در این شرایط درنظر گرفته شود تا از کسب و کارهای خرد تا تعاملات بین المللی از طریق جی میل تا اپدیت های نرم افزارها و… با مشکل مواجه نشود.
سخن از اینترنت پرو یا غیر پرو نیست.
بسیاری از مردم از طریق رسانه ها با اخبار و مقالات مختلف آشنا می شوند که به زبان اصلی نیست. آیا حق یک شهروند نیست که به عنوان مثال یک مقاله را در وال استریت ژورنال یا نیویورک تایمز و سایر رسانه های فراگیر به زبان اصلی بخواند؟
آیا یک نوجوان یا جوان در شرایط جنگی با این همه فشارها و آسیب های روحی حاصل از جنگ نباید بتواند برای دقایقی در دنیای گیم خود را سرگرم کند؟
آیا یک اندیشمند نباید از طریق پست الکترونیک بین المللی در زمینه پژوهش ها و یافته های علمی با سایر پژوهشگران ارتباط داشته باشد؟
آیا کسی کسب و کارهای خود را در فضای شبکه های اجتماعی مجازی به سختی راه انداخته است و مشتریان ثابتی داشته است می تواند این فضا را به راحتی در بله، ایتا یا روبیکا جایگزین کند؟
نکته بنیادین دیگر اینکه، اگر هم در نظر بگیریم برای گروه هایی خاص در زمینه هایی که ذکر شد، اینترنت سفید یا پرو در نظر گرفته شده باشد، نمی توان آن را به همه گروه های ذینفع در حوزه تجارت و آموزش تعمیم داد.
به عنوان مثال امکان اینترنت سفید یا پرو برای استادان حق التدریس یا اعضای هیات علمی وابسته و پیوسته همه دانشگاه ها برقرار است؟
یا می توانیم به درستی و به واقع همه کسانی که از قطع اینترنت بین الملل آسیب های جدی دیده اند شناسایی کنیم و اینترنت به اصلاح طبقاتی را برای آن ها در نظر بگیریم.
اگر هم تمام این موارد در نظر گرفته شود و برای آن راهکاری اندیشیده شود، با قطع فراگرد ارتباطات در زمینه اطلاع رسانی در عرصه بین الملل چه می کنیم؟
بسیاری از ترورها و تهدیدات امنیتی در دوران قطع اینترنت اتفاق افتاده است که در جنگ تحمیلی رمضان شاهد آن بوده ایم.
بدیهی است که مسائل طرح شده به معنی تضعیف اپلیکیشن های داخلی نیست که اگر عرصه رقابت را معنی درستی در حوزه تکنولوژی ارتباطات و اطلاعات بدانیم، این را هم ناگزیر باید بپذیریم که انتخاب مخاطب برای رسانه یا اپلیکیشن مورد نظر او نشان دهنده احترام به اوست.
استفاده از خدمات گوگل مساله ای نیست که آن را با موضوعات امنیتی پیوند بزنیم.
اما آخرین و مهم ترین پرسش:
اگر شرایط جنگی در کشور بیش از 6 ماه یا یکسال ادامه یابد یا باز هم با جنگ تحمیلی دیگری مواجه شویم، باز هم قطع اینترنت بین الملل باید اولین راهکار باشد؟
کوتاه اینکه، شایسته است مسئولان ذیربط برای مقابله با تهدیدهای امنیتی که در کشورهای مختلف دیگر نیز از طریق نفوذ اطلاعاتی و سایبری در مقاطع زمانی متفاوت اتفاق می افتد، دیواری کوتاه تر از اینترنت را پیدا کنند . دیواری که شاید تبعات و پیامدهای اقتصادی و فرهنگی آن به مراتب کمتر از قطع اینترنت بین الملل باشد.
آخرین نظرات: