پیش تر گفتیم تنها و تنها با سواد رسانهای است که می توانیم سِره را از ناسِره تشخیص دهیم، بفهمیم چه چیزی حق و واقع است و چه چیزی حقیقتنما و شبهواقعیت؛ با این فن و هنر و علم است که میتوانیم از تهاجم اطلاعاتی نجات یابیم و به تفکر تزریقی مبتلا نشویم.
پیشتر گفتیم «هر ابزار، روش و وسیلهای که برای ارتباط به کار برود، رسانه است» (مارسل دانسی). درواقع اگر در سالهای میانی قرن بیستم به سینما، رادیو، تلویزیون و محصولات مکتوبی مانند روزنامهها و مجلات، رسانه انبوه (Mass Media) میگفتند، امروزه این تعریف به چنین ابزاری محدود نمیشود .
این روزها واژه “سواد رسانه ای” را تقریبا همه جا می شنویم. چه از طریق تلویزیون و مجلات و خبرگزاری ها و چه از دهان
رسانه به ویژه در جوامعی مانند ایران امروز که در چهارراه تمدن جهانی قرار دارد، حتی اگر بخواهد تنها در چارچوب مورد انتظار سیاست های «ابلاغی_ تبلیغی» عمل کند به سرعت دچار ورشکستگی اعتبار، مرجعیت و نفوذ در افکار عمومی خواهد شد.
